IVBN: Middenhuur, de maatschappelijke sleutel in ons woondomein

6 maart 2026

Middenhuur is geen luxe, maar noodzaak. Het segment staat voor betaalbare woonruimte, vormt een cruciale schakel voor doorstroming, én zorgt bovenal voor huisvesting van mensen met een middeninkomen. Juíst ook voor key workers, de vitale beroepsgroepen die onze samenleving draaiende houden.

Door Judith Norbart, Directeur, IVBN

Voor heel veel huishoudens met een middeninkomen is middenhuur dé oplossing. Zij verdienen te veel voor sociale huur en te weinig voor koop. Het biedt flexibiliteit voor starters, gescheiden huishoudens, expats en voor ouderen die willen doorstromen. Zonder dit segment stokt niet alleen de woningmarkt, maar vallen ook kansen voor mensen weg. Want wie geen passende woning vindt, kan niet verhuizen voor werk, niet zelfstandig gaan wonen na een scheiding, en niet starten op een plek waar kansen liggen.

De urgentie

De vraag naar middenhuur is enorm. Projecten zijn bij eerste verhuur vaak wel dertig keer overtekend. Tot 2039 moeten er minstens 150.000 middenhuurwoningen bijkomen om het tekort op te lossen. Dat vraagt om politieke keuzes, juist nu.

Middenhuur raakt direct aan betaalbaarheid, leefbaarheid en vitale beroepen. Het draagt bij aan gemengde wijken en sociale cohesie, en voorkomt eenzijdige buurten. Daarnaast is betaalbare huur cruciaal voor arbeidsmobiliteit. Zonder woningen dichtbij het werk accepteren mensen minder vaak een baan. Dat vergroot personeelstekorten en remt economische groei. Middenhuur is daarmee niet alleen een woonoplossing, maar ook een randvoorwaarde voor een vitale economie en leefbare steden.

Voorrang voor sleutelberoepen

Zorgmedewerkers, onderwijspersoneel en politieagenten houden onze steden draaiende. Toch staan zij vaak achteraan in de rij als het om woonruimte gaat, terwijl juist zij vaak aangewezen zijn op woningen dichtbij hun werk. Gemeenten kunnen via de huisvestingsverordening sturen op een eerlijke verdeling van woonruimte en onevenwichtige en onrechtvaardige effecten van schaarste bestrijden. Binnen deze regels mogen zij woningzoekenden in vitale beroepsgroepen voorrang geven. Sommige gemeenten voeren daar inmiddels actief beleid op. Ook pensioenfondsen passen dit steeds vaker toe. Zij laten zien dat dit niet gaat om een gunst, maar om een maatschappelijke keuze. Want zonder betaalbare woonruimte voor zorgmedewerkers, leerkrachten en politieagenten komt niet alleen de woningmarkt, maar ook de zorg, het onderwijs en de veiligheid onder druk te staan.

Investeren in toekomst en vertrouwen

Grote gebiedsontwikkelingen vragen om partijen die langjarig en op schaal kunnen investeren. Zonder langjarige investeringen komt het vergroten van het betaalbare aanbod simpelweg niet van de grond. In de praktijk zijn het dan ook vaak professionele langetermijnbeleggers die met hun investeringen continuïteit en schaal kunnen bieden en daarmee een belangrijke impuls geven aan de middenhuursector. In veel projecten werken zij bovendien steeds vaker met gedeelde buitenruimtes, ontmoetingsplekken en andere voorzieningen die de sociale kwaliteit van wijken versterken. Niet als luxe, maar omdat dit onderdeel is van een toekomstbestendige woonomgeving.

Maar deze ambities komen niet vanzelf tot uitvoering. Het vraagt om een duidelijke plek voor middenhuur in de programmering van gemeenten. En het vraagt ook om het besef dat het investeringsklimaat kwetsbaar is. Daarom is (nationale) actie nodig, te beginnen met lagere fiscale drempels. Zonder deze stappen blijven goede bedoelingen goede bedoelingen, terwijl de opgave urgent is.

Middenhuur is tenslotte meer dan een segment op de woningmarkt. Het is een maatschappelijke sleutel: voor doorstroming, betaalbaarheid en vitale beroepen. Voor steden die leefbaar blijven en een economie die beweegt. Het is tijd om keuzes te maken die verder reiken dan vandaag, ten gunste van een woningmarkt die ook in de toekomst nog kansen biedt.

Lees hier de column in Financial Investigator magazine