Bob Homan: De 60/40-portefeuille is klaar voor een comeback

13 oktober 2026

Door Bob Homan, Hoofd ING Investment Office

De 60/40-portefeuille is de afgelopen jaren herhaaldelijk doodverklaard. Maar nu obligaties weer aantrekkelijker worden, rijst de vraag of de klassieke combinatie van aandelen en obligaties niet te vroeg is afgeschreven.

De afgelopen jaren is met enige regelmaat de dood van de 60/40-portefeuille aangekondigd. Eerlijk gezegd begreep ik dat lange tijd best, want sinds eind 2021 hebben obligaties het knap zwaar gehad. De rendementen waren teleurstellend en staken schril af tegen die van aandelen. Erger nog, juist op momenten dat aandelen corrigeerden, boden obligaties lang niet de bescherming die beleggers ervan verwachtten. Het traditionele diversificatievoordeel leek te zijn verdwenen.

Wat zou obligaties moeten vervangen?

Wat me verbaast, is dat er juist nu veel artikelen verschijnen waarin de 60/40-portefeuille wordt afgeschreven, terwijl de omstandigheden voor obligaties inmiddels behoorlijk zijn verbeterd. Bovendien ben ik er niet direct van overtuigd dat de alternatieven die naar voren worden geschoven een portefeuille beter zullen maken.

Neem goud of bitcoin. Dat deze beleggingscategoriën de komende jaren verder kunnen stijgen, sluit ik niet uit. Maar het bewijs dat ze structureel de rol van obligaties in een portefeuille kunnen overnemen, vind ik erg mager. Sterker nog, die conclusie lijkt vaak gebaseerd op dezelfde relatief korte, opwaartse periode waarin de 60/40-portefeuille niet werkte.

Ook private equity en private debt worden geregeld als alternatief genoemd. Ter diversificatie kunnen ze zeker iets toevoegen, omdat je toegang krijgt tot andere delen van de markt. Maar onder de motorkap blijven het aandelenkapitaal en bedrijfsschuld. Ik zie het daarom eerder als een andere invulling van de bouwstenen binnen een portefeuille dan als een echt alternatief voor de 60/40-benadering.

Obligaties bezig met een comeback

Nee, een overtuigende vervanger van de klassieke combinatie aandelen en obligaties staat nog niet klaar. Het goede nieuws: dat hoeft waarschijnlijk ook niet. De uitgangspositie voor obligaties is namelijk sterk veranderd. De rente is zo ver opgelopen, dat obligatiebeleggers weer een behoorlijke coupon ontvangen. Daardoor kan de marktrente enigszins stijgen voordat het totaalrendement negatief wordt. Die buffer ontbrak een paar jaar geleden vrijwel volledig.

Bovendien denk ik dat obligaties in onrustige markten weer vaker hun klassieke rol als tegenwicht voor aandelen kunnen vervullen. De economie weet de hogere rente tot nu toe goed te verteren. Maar als de investeringen in AI afzwakken, consumenten voorzichtiger worden, of de arbeidsmarkt afkoelt, ligt een vertraging van de economische groei voor de hand. In zo'n omgeving wordt een rentedaling waarschijnlijker dan een nieuwe forse rentestijging. En juist dan komen de eigenschappen van obligaties weer naar voren die ze jarenlang een vaste plek in portefeuilles hebben gegeven. Ze leveren niet alleen inkomen op, maar kunnen ook bescherming bieden wanneer economische tegenwind aandelenkoersen onder druk zet.

De uitzondering werd de nieuwe waarheid

Misschien hebben beleggers zich te veel laten leiden door wat er sinds 2021 is gebeurd. Dat is begrijpelijk. De combinatie van dalende aandelen- én obligatiekoersen heeft diepe sporen nagelaten. Maar strategische assetallocatie vraagt juist om een langere horizon.

Perioden waarin aandelen en obligaties tegelijkertijd tegenvallen, komen nu eenmaal voor. Dat betekent niet automatisch dat de onderliggende principes van spreiding niet meer werken. De omstandigheden veranderen en daarmee ook de verwachte rendementen en de rol die verschillende beleggingscategorieën in een portefeuille kunnen spelen. Daarom lijken de berichten over de dood van de 60/40-portefeuille mij te stellig, net zoals het geloof dat obligaties beleggers altijd zouden beschermen te stellig bleek.

Na een paar moeilijke jaren zijn veel van de voorwaarden teruggekeerd die de klassieke combinatie van aandelen en obligaties zo aantrekkelijk maakten. Misschien was 60/40 helemaal niet zo dood. Misschien was 60/40 alleen even uit vorm.

Meer columns van Bob Homan