Bain & Company: Voedselzekerheid wordt ook een financieringsvraagstuk
De Food and Agriculture Organization van de Verenigde Naties en het World Food Programme zoeken 202 miljoen dollar om 8,8 miljoen mensen in 22 hoogrisicolanden te helpen beschermen tegen de verwachte effecten van El Niño.
Tegelijkertijd laat de druk op de rijstmarkt zien hoe klimaatvolatiliteit, hogere inputkosten en verstoringen in toeleveringsketens impact hebben op de voedselzekerheid van miljarden mensen.
Samen wijzen deze ontwikkelingen op een bredere verschuiving: voedselsystemen gaan een tijdperk in waarin weerbaarheid moet worden opgebouwd voordat schokken uitgroeien tot noodsituaties.
In From Pilots to Portfolios: Coordinated Finance for Food Systems onderzoekt het World Economic Forum, in samenwerking met Bain & Company, hoe de transitie van voedselsystemen kan verschuiven van gefragmenteerde pilots naar financierbare modellen die werken voor boeren, bedrijven en financiële instellingen.
Minder voorspelbare landbouwopbrengsten raakt boereninkomens, inkoopstrategieën van bedrijven, kredietkwaliteit, verzekeringsrisico’s en de langetermijnprestaties van assets.
Weerbaarheid van voedselsystemen is daarmee niet alleen een duurzaamheidsvraagstuk, het wordt in toenemende mate een financieel, risicomanagement- en waardecreatievraagstuk.
De uitdaging is dat de transitie nog te sterk leunt op boeren die de kosten en risico’s vooraf dragen. Duurzamere landbouwpraktijken kunnen productiviteit, weerbaarheid en langetermijnrendementen verbeteren, maar de economische realiteit is in de transitiefase vaak lastig. Boeren kunnen te maken krijgen met hogere kosten, onzekere terugverdientijden en volatiele kasstromen voordat de voordelen zichtbaar worden.
Daarom moet weerbaarheid van voedselsystemen financierbaar worden. Kapitaal zal niet op grote schaal bewegen zolang risico’s niet zichtbaar zijn, gedeeld worden en op een manier worden geprijsd die werkt voor boeren, bedrijven en financiële instellingen.
Dat vraagt om duidelijkere vraagsignalen van multinationals, financieringsstructuren die risico’s over verschillende partijen verdelen, sterkere ondersteuning voor boeren en mechanismen die duurzame uitkomsten belonen, zoals lagere emissies, betere bodemgezondheid, waterbesparing en biodiversiteit.
In de praktijk betekent dit dat de sector voorbij gefragmenteerde pilots moet bewegen. Langjarige inkoopverplichtingen kunnen kasstromen van boeren voorspelbaarder maken. Preferentiële leningen en blended finance kunnen de druk van investeringen vooraf verlagen.
Verzekeringen en garanties kunnen boeren beschermen tegen opbrengstvolatiliteit. Technische ondersteuning en meetsystemen kunnen kredietverstrekkers helpen prestaties beter te begrijpen en risico’s met meer vertrouwen te beoordelen.
Ook voor multinationals is het essentieel om toeleveringsketens in een volatielere wereld veilig te stellen. Voor financiële instellingen is dit geen nichethema binnen klimaat. Het is een opkomende uitdaging rond portefeuilleversterking en waardecreatie.
