AllianzGI: Minieme verschillen tussen Knot en Hernández de Cos

AllianzGI: Minieme verschillen tussen Knot en Hernández de Cos

ECB

Door Christian Schulz, hoofdeconoom bij Allianz Global Investors

De komende tijd wordt bekend wie Christine Lagarde als ECB-voorzitter gaat opvolgen: Klaas Knot of de Spanjaard Pablo Hernández de Cos. Ik verwacht geen grote koerswijziging in het beleid van de ECB, wie van de twee het ook wordt.

Zowel Klaas Knot als Pablo Hernández de Cos zijn zeer geloofwaardige, ervaren economen, centrale bankiers en bestuurders. De echte verschillen zitten in de details: hoe reageert de ECB op aanbodschokken en hoe snel grijpt de bank naar haar zwaarste financiële vangnetten?

Ik heb geen glazen bol om te zien wat uiteindelijk de doorslag geeft: zuiver monetair beleid, of een groter politiek handjeklap over Europese topfuncties en beleid. Ik zou niet te veel waarde hechten aan elk afzonderlijk mediabericht over nationale voorkeuren, al speelt het machtsevenwicht tussen de lidstaten in dit soort benoemingsrondes natuurlijk een duidelijke rol. Het feit dat Nederland de functie al eens eerder heeft bekleed (Wim Duisenberg), legt de lat voor Knot mogelijk net iets hoger.

Minder verrassingen op persconferentie

Ik ga ervan uit dat de nieuwe president vasthoudt aan het huidige stramien: twee rentevergaderingen en persconferenties per kwartaal, aangevuld met kwartaalramingen en notulen. Omdat de muntunie uit zoveel verschillende landen bestaat, zijn er nu eenmaal grenzen aan hoe transparant de bank kan zijn. De recente toevoeging van verschillende economische scenario's werkt uitstekend; financiële markten wisten de rentebesluiten van dit jaar vrijwel feilloos in te prijzen. Een radicale ommezwaai, zoals we die dit jaar onder Kevin Warsh bij de Amerikaanse Fed zagen, lijkt bij de ECB onwaarschijnlijk.

Toch doet persoonlijke stijl ertoe. President Lagarde heeft de markten herhaaldelijk verrast wanneer zij tijdens persconferenties van haar voorbereide tekst afweek. Met zowel Knot als Hernández de Cos verwacht ik op dat vlak een stuk minder verrassingen.

Reactievermogen: havik versus duif

Juist bij aanbodschokken (zoals plotselinge stijgingen van energieprijzen) kunnen de subtiele verschillen zichtbaar worden. Onder Trichet (in 2008 en 2011) en onder Lagarde (in 2022 en 2026) keek de ECB vooral naar inflatieverwachtingen en tweedelijns-effecten. Daarmee waren zij strenger (hawkish) dan bijvoorbeeld de Fed of de Bank of England, die meer oog hadden voor de klap die de economische groei kreeg.

Draghi koos destijds een andere route: hij keek door de energiegedreven inflatie heen en richtte zich op het onderliggende economische evenwicht op de middellange termijn, wat hem meer verruimingsgezind (dovish) maakte.

In hun tijd in de Raad van Bestuur – vooral vóór de pandemie – hoorde Knot duidelijk bij het 'havikenkamp', met een sterke focus op het verankeren van inflatieverwachtingen en de geloofwaardigheid van de centrale bank.

Hernández de Cos werd meer geassocieerd met de 'duiven', die meer naar het algehele economische evenwicht kijken. Hoewel beiden in de loop van hun carrière naar het midden zijn opgeschoven, kunnen hun basisinstincten nog steeds verschillen. In de huidige markt zouden beleggers onder Knot mogelijk een fractie hogere eindrente inprijzen dan onder Hernández de Cos.

Onconventionele wapens

Noodinstrumenten zoals het OMT- en het TPI-programma (waarmee de ECB obligaties kan opkopen om rust op de markten te bewaren) zijn cruciaal geworden voor de stabiliteit van de euro. Knot was in het verleden kritisch op dit soort instrumenten, al heeft hij inmiddels het belang ervan erkend.

Toch ligt zijn persoonlijke drempel om grootschalige opkoopprogramma's in te zetten voor financiële stabiliteit mogelijk net iets hoger dan die van Hernández de Cos. Voor de renteverschillen tussen eurolanden (sovereign spreads) kan dat net dat kleine beetje verschil maken.