Schroders: Groei eurozone houdt stand, maar krijgt in 2027 meer tegenwind
De economie van de eurozone blijkt weerbaarder dan gedacht na de energieschok. De groei viel in het tweede kwartaal mee en ook recente vertrouwensindicatoren wijzen nog altijd op een bescheiden groei.
Toch dreigt het beeld in 2027 minder gunstig te worden. Hardnekkige inflatie, verdere renteverhogingen en politieke onzekerheid kunnen de groei in de eurozone afremmen, meent David Rees, hoofdeconoom van Schroders.
De economie van de eurozone verraste in het tweede kwartaal positief. Zelfs wanneer de volatiele Ierse cijfers buiten beschouwing worden gelaten, groeide het bruto binnenlands product met ongeveer 0,3% ten opzichte van het voorgaande kwartaal.
Daarmee bleef de gevreesde stagnatie na de energieschok uit. Ook de laatste PMI-cijfers wijzen nog op gematigde groei, wat suggereert dat de economie sterker aan de tweede helft van het jaar is begonnen dan eerder werd aangenomen.
Toch zijn er drie redenen waarom de groei de komende kwartalen waarschijnlijk aan glans verliest.
1) Industrie krijgt minder steun
Ten eerste beginnen voorlopende indicatoren voor de wereldwijde industrie te verzwakken. Het herstel van de industrie in de eurozone was tot nu toe al bescheiden. Een afkoelende wereldeconomie kan daardoor de vraag naar Europese producten en de productie verder onder druk zetten, zeker nu het positieve effect van het wegwerken van oude orderachterstanden afneemt.
De dienstensector blijft waarschijnlijk enige steun bieden, maar naar verwachting niet genoeg om het herstel veel breder of sterker te maken. Daarmee wordt het moeilijk om het huidige groeitempo vast te houden.
2) Inflatie blijft koopkracht drukken
Een tweede risico is de hardnekkige inflatie. De olieprijs blijft naar verwachting voorlopig hoog, terwijl verschillende indicatoren wijzen op een mogelijke opleving van de kerninflatie.
De totale inflatie kan afnemen zodra het directe effect van hogere energieprijzen wegebt. Maar de onderliggende prijsdruk blijft hardnekkig. Vooral de inflatie in de dienstensector en de loonstijging zijn volgens de analyse nog te hoog om de Europese Centrale Bank ervan te overtuigen dat de inflatie duurzaam is teruggekeerd naar de doelstelling van 2%.
3) Hogere rente gaat in 2027 harder bijten
De derde rem op de groei komt van het monetaire beleid. De ECB reageerde snel met renteverhogingen en de relatief sterke economie maakt verdere stappen waarschijnlijk. De verwachting is nu dat de ECB de depositorente zowel in september als in december met 25 basispunten verhoogt, tot 2,75%. Hogere financieringskosten werken doorgaans met vertraging door in de economie. Daardoor zal de grootste impact op de vraag waarschijnlijk pas in 2027 zichtbaar worden. Dat effect wordt deels gecompenseerd door het ruimere begrotingsbeleid van Duitsland.
Duitsers trekken de kar
Het Duitse begrotingsprogramma blijft een belangrijke steunpilaar voor de vooruitzichten van de eurozone. De regering trekt meer geld uit voor defensie en infrastructuur en heeft hervormingen aangekondigd om vergunningsprocedures te versnellen, knelpunten weg te nemen en investeringsprojecten sneller uit te voeren.
Die maatregelen moeten de Duitse economie ondersteunen en kunnen via handel en investeringen ook positief uitpakken voor andere eurolanden. Tegelijkertijd speelt de politiek een steeds grotere rol, nu de Duitse regering probeert de opkomst van rechts-populistische partijen tegen te gaan.
Verkiezingen vergroten politieke onzekerheid
Politieke risico's zullen in 2027 waarschijnlijk een belangrijker thema worden voor financiële markten. Italië, Spanje en Frankrijk krijgen allemaal te maken met belangrijke verkiezingen. Frankrijk lijkt daarbij het grootste risico te vormen. Het land kampt met zwakke overheidsfinanciën en een sterk verdeeld politiek landschap. Daar komt bij dat Marine Le Pen mogelijk kan deelnemen aan de presidentsverkiezingen.
Een nieuwe systeemcrisis in de eurozone ligt daarmee niet automatisch voor de hand. Maar onzekerheid over begrotingsbeleid en toekomstige regeringscoalities kan wel geregeld leiden tot onrust op de markten voor staatsobligaties, aandelen en de euro.
