Rik Albrecht: Waarom concentratie geen beleggingsfout is

19 juni 2026

 
Aan bestuurstafels van pensioenfondsen is concentratierisico het gesprek van de dag. Dat is niet onbegrijpelijk. Ongeveer 70% van de MSCI World-index bestaat inmiddels uit Amerikaanse aandelen en circa een kwart uit de Magnificent 7.

Ook de toezichthouder volgt deze ontwikkeling. In een analyse uit december 2025 wijst DNB-econoom Loes van der Jagt erop dat financiële instellingen door de concentratie kwetsbaar kunnen zijn voor koerscorrecties wanneer hoge winstverwachtingen rond technologiebedrijven tegenvallen.

Deze discussie komt niet voort uit louter beleggingstechnische zorgen. Ze wordt ook gevoed door de bredere maatschappelijke discussie over geopolitieke afhankelijkheid van de Verenigde Staten. Sommige beleggers hebben de mening dat ze niet in Amerikaanse big tech moeten investeren, maar in Europese defensie, woningbouw en de energietransitie. Maar dat zijn vraagstukken voor politici, niet voor beleggers.

Wie naar de markt en de beleggingsleer kijkt, ziet een genuanceerder beeld. Jitzes Noorman en Alexander van Aken van Columbia Threadneedle Investments wijzen erop dat de zogenoemde implied correlation index relatief laag is. Dat suggereert dat de markt nog steeds een behoorlijke mate van diversificatie ziet. Bovendien is diversificatie tussen sectoren vaak belangrijker dan tussen landen.

Dat een sector dominant wordt, is niets nieuws. In het boek Financial Market History van de CFA Institute Research Foundation staat dat in 1900 maar liefst 63% van de Amerikaanse aandelenmarkt uit spoorwegbedrijven bestond. Later waren telegrafie en telecom de technologische reuzen van hun tijd. Ook bedrijven als IBM en General Motors hadden eerder een vergelijkbare dominantie als de huidige big tech.

Sectoren komen en gaan, maar dat betekent niet automatisch dat beleggers verliezen lijden. Meestal groeit een andere sector simpelweg sneller. Markten herschikken zich vanzelf richting nieuwe groeisectoren. Dat is precies het mechanisme waarop marktkapitalisatie-gewogen indices zoals de MSCI World zijn gebaseerd.

Pogingen om concentratie actief te vermijden, blijken historisch vaak riskanter dan het probleem zelf. Onderzoek van Hendrik Bessembinder van Arizona State University laat zien dat rendement structureel geconcentreerd is: minder dan 3% van de aandelen verklaart het grootste deel van de vermogensgroei op de lange termijn. Wie concentratie probeert te ontwijken, loopt daarmee het risico juist de aandelen te missen die het rendement bepalen.

Beleggers die rond 1900 spoorwegbedrijven als ‘te dominant’ beschouwden en hun blootstelling afbouwden, misten vervolgens decennia aan rendement. Dominante sectoren blijven vaak langer dominant dan verwacht.

Een brede marktindex heeft daarom een belangrijke eigenschap: zij vereist geen voorspellingen over wanneer een sector zijn glans verliest. Wanneer bedrijven terrein verliezen, daalt hun gewicht vanzelf en nemen nieuwe winnaars hun plaats in.

Dat betekent niet dat risico verdwijnt. Aandelenmarkten kennen altijd volatiliteit en soms scherpe correcties. Maar wie concentratie actief probeert te vermijden, introduceert vaak nieuwe risico’s door af te wijken van wat de markt inprijst.

Prudentie zit vooral in spreiding over beleggingscategorieën, consistent beleid dat past bij de risicohouding en het omzeilen van modieuze ingrepen.

Beleggers zeggen niet voor niets: ‘Het is duur om een mening te hebben.’ Wie concentratie uit de weg probeert te gaan, neemt impliciet afstand van de kleine groep aandelen die historisch het rendement bepaalt. Als een pensioenfonds een mening heeft, betaalt uiteindelijk de deelnemer.
 

Lees het volledige artikel in Financial Investigator magazine