Pimco: Langetermijnrisico’s Europa voltrekken zich nu al – geest van euro-exit is uit de fles


Pimco: Langetermijnrisico’s Europa voltrekken zich nu al – geest van euro-exit is uit de fles

Pas geleden stuurden we PIMCO’s vooruitblik voor de lange termijn, waarin de vermogensbeheerder enkele belangrijke ontwikkelingen voorspelde:

  • de opkomst van radicaal-populistisch verzet tegen kapitaal, tegen de gevestigde orde en tegen vrijhandel
  • een verschuiving in de beleidsmix richting meer overheidsuitgaven
  • een markt die minder afhankelijk wordt van centrale banken
  • escalerende geopolitieke conflicten
  • waarschijnlijk een wereldwijde recessie in de komende jaren

In een vandaag verschenen artikel stellen portefeuillebeheerders Andy Bosomworth en Nicola Mai dat deze prognose zich nu al lijkt te ontvouwen in Europa, en dat is sneller dan verwacht.

Ze wijzen erop dat in Italië een radicale anti-establishmentregering is gekozen, die van plan is om de begrotingsteugels aanzienlijk te laten vieren, net op het moment dat de ECB ophoudt met het opkoopprogramma. De geopolitieke risico's nemen toe, zoals blijkt uit de aanhoudende immigratie- en vluchtelingencrisis. Intussen maakt het nog steeds fragiele ontwerp van de muntunie Europa zeer kwetsbaar wanneer de volgende recessie toeslaat.

De rente op Italiaanse staatsobligaties liep sterk op toen anti-establishmentpartijen Vijfsterrenbeweging (M5S) en Lega een alliantie smeedden rond een programma met een enorm pakket aan overheidsuitgaven en fiscale versoepelingen, en met de mogelijke introductie van een parallelle valuta. In een vroege versie van dit programma werd ook gesproken van het invoeren van mechanismen waarmee soevereine staten de eurozone kunnen verlaten.

Inmiddels zijn er in de Italiaanse regering enkele uitgesproken eurosceptici aangesteld op belangrijke posten. Toen de markt met sterke volatiliteit reageerde, probeerde de nieuwe Italiaanse regering beleggers gerust te stellen, maar de schade was al geleden. De geest van een eurozone-exit is uit de fles, en de regeringsplannen staan ​​in schril contrast met de recente bewering van minister van Financiën Giovanni Tria dat de overheidsschuld moet worden verlaagd.

De stijgende politieke risico’s in Italië vinden plaats in de context van een monetaire unie met een niet zo stevige infrastructuur. De inspanningen om de kernlanden van de eurozone en die uit de periferie macro-economisch naar elkaar toe te laten groeien, zijn onvoldoende gebleken. De regio mist de fiscale en financiële stabiliseringsmechanismen om de gevolgen van een volgende recessie mee te verzachten. Wat dat betreft, was de EU-top in juni een gemiste kans: belangrijke beslissingen over regionale integratie werden opnieuw uitgesteld. Progressie lijkt lastig, gezien de lidstaten van mening verschillen over belangrijke kwesties zoals een gemeenschappelijke depositogarantie en een begroting voor de eurozone.

De ECB was tot op heden de lijm die de eurozone samenhoudt, als enige echte federale instelling met aanzienlijke financiële vuurkracht. Volgens Mai en Bosomworth zullen beleggers daar misschien niet meer op dezelfde manier op kunnen rekenen, om verschillende redenen:

Het opkoopprogramma loopt straks af, en een herstart hiervan ligt niet voor de hand, gezien de politieke weerstand tegen het programma in verschillende landen.

De aankomende veranderingen in het bestuur van de ECB in het najaar van 2019 zorgen voor onzekerheid.

Het wordt voor de ECB waarschijnlijk moeilijk om spanningen op de markt tegen te gaan door staatsobligaties op te kopen, als die spanningen op de markt een gevolg zijn van de eurosceptische ideologieën van regeringen en fiscaal onverantwoordelijke acties.

De begrotingscapaciteit is ongelijk verdeeld over de eurozone. Bovendien zijn gemeenschappelijke begrotingsinstrumenten, zoals het Europees stabiliteitsmechanisme, momenteel te klein om te voldoen aan de potentiële behoeften van grote landen zoals Italië.

Al met al zijn voor de eurozone de vooruitzichten uitdagend voor de lange termijn, en die uitdagingen verschuiven naar de korte termijn. Volgens Mai en Bosomworth noopt dit tot voorzichtigheid bij het beleggen in staatsobligaties en risicovolle bedrijven in de periferie van de eurozone. Dit onderstreept PIMCO’s beleggingsthema voor de lange termijn om wat rendementspotentieel op te geven in ruil voor flexibiliteit in de portefeuille.

 

  • E-mail

 permalink

 

Meer Persberichten


Terug naar het overzicht

Terug naar boven