1 september 2011
China: de komende vijf jaar zijn cruciaal

Robin Parbrook van Schroders gaat in op de bedreiging die inflatie vormt voor de Chinese economie en kijkt hij naar het schuldenniveau van de lokale overheden.

De hoofdpunten:

-De komende vijf jaar zijn cruciaal voor China’s toekomst

-Er is weinig kans op een monetaire verruiming-Inflatie blijft een probleem, hoewel de officiële cijfers dat niet uitwijzen-Het is twijfelachtig of China echt inziet dat de overkreditering uit 2009/2010 de oorzaak vormt van de huidige problemen

-Er ligt een groot probleem bij de schuldenomvang van lokale overheden

-Het is nodig dat China zijn economisch model drastisch wijzigt maar de vraag is of de bereidheid daartoe bestaat

-Alleen bij het leren van de fouten uit 2009 en 2010 is er reden voor optimisme  

De komende vijf jaar zullen cruciaal zijn voor China. Het is absoluut nog niet zeker dat China’s leiders bereid zijn om de bittere pil te slikken die nodig is om de economie van het land van een investerings- naar een consumptiemodel te brengen. Wat wel zeker is, is dat het land een lang en wellicht pijnlijk proces moet doormaken om de inflatie aan te pakken en het probleem van de omvangrijke slechte leningen in de bancaire sector te overwinnen. Als dat onderkend wordt, moet het mogelijk zijn om deze problemen de baas te worden. Hiervoor is wel nodig dat China op eigen initiatief begint met een gedegen aanpak en de economie opnieuw in evenwicht brengt.  Er is weinig hard bewijs dat de inflatoire druk in China vermindert. Een snelle blik in de onlinefora bewijst dat de meeste Chinezen het officiële cpi-cijfers belachelijk vinden. We denken dan ook dat China nog niet echt heeft willen aanvaarden waar de wortel van het inflatieprobleem ligt. In onze ogen is dat de enorme overkreditering die is veroorzaakt door het extreem ruime monetaire beleid in de jaren 2009 en 2010.  Wij denken daarom dat de kans op een verdere verruiming van de monetaire beleid op dit moment zeer beperkt zal zijn en dat China’s inflatieprobleem meer structureel dan cyclisch is. Er zit simpelweg veel te veel krediet in het systeem.  De politiek gevoelige vastgoedmarkt blijft agressief gewaardeerd en is voornamelijk een speelterrein van een rijke Chinese minderheid. Volgens cijfers van Deutsche Bank heeft de grootste ontwikkelaar, China Overseas Land, zijn gemiddelde verkoopprijs per vierkante meter zien verdubbelen in vier jaar en verdrievoudigen in zes jaar tijd.  Gezien de bovenstaande punten denken we dat het onwaarschijnlijk is dat China een verdere verruiming zal toelaten. Dit zou de vastgoedbubbel verder opblazen en daardoor andere problemen veroorzaken zoals de afnemende rendementen op kapitaal (als gevolg van overmatige investeringen in vaste activa). Verder zou dit het probleem met de lokale overheidsschuld alleen maar verergeren.  Verschillende researchers (Merrill Lynch, CS, Fitch, Moody’s, HSBC) hebben recent geprobeerd de omvang van het lokale schuldenniveau op waarde te schatten. En zonder op alle details in te gaan, is het voldoende om te zeggen dat je van geen van de rapporten erg vrolijk wordt. De kernvraag bij de huidige enorme schuldenberg van de lokale overheid is wie de rekening uiteindelijk zal voldoen. We verwachten een langdurige en pijnlijke exercitie met de nodige tweeslachtigheid en besluiteloosheid.  Alleen als China werkelijk krachtig de hand aan de ploeg slaat en daadwerkelijk stappen zet om de economie op een nieuwe leest te schoeien, kunnen we optimistisch zijn. Dit betekent wel dat China afscheid moet nemen van een model waarbij investeringen voornamelijk vloeien richting vaste activa onder leiding van een strikte sturing door de staat en moet kiezen voor een model waarbij de consument centraal staat. De komende drie tot vijf jaar zullen blijken cruciaal voor China te zijn. Als het land de fouten uit 2009 en 2010 dreigt te gaan herhalen, kan dit niet anders als zeer negatief worden beschouwd.